Zaloguj Zarejestruj

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

Zamek Hurst

in Zabytki
17. 10. 16
posted by: Andrzej Majewski
Utworzono: 16 październik 2017

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

Hurst położony jest na urokliwym cyplu z widokiem na Isle of Wight i Needles. Można dojść tam na piechotę po piaszczystej mierzei, lub skorzystać z kursujących co około 20 minut niewielkich motorówek. Zamek Hurst, to właściwie nie zamek, a dokładniej artyleryjski fort założony przez Henryka VIII na Hurst Spit, pomiędzy 1541 a 1544 rokiem. Hurst Spit, to cypel połączony z lądem kamienisto-piaszczystą mierzeją w okolicy Milford on Sea. Fort był jednym z wielu umocnień położonych na całym południowym wybrzeżu Anglii znanych jako "King's Device programme" i miał chronić zachodnie wejście do cieśniny Solent przed inwazją ze strony Francji i Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Początkowo budowla miała kształt rotundy z trzema przylegającymi bastionami i w 1547 wyposażona była w 26 dział. Hurst był kosztowny w utrzymaniu, ale zapewniał prawie największą siłę ognia na całym południowym wybrzeżu. W trakcie Angielskiej Wojny Domowej (lata 40-te XVII wieku) Fort był pod władaniem Parlamentarzystów i przez krótki okres służył jako areszt króla Karola I Stuarta, przed jego egzekucją w 1649. Był wykorzystywany do XVIII wieku, następnie nieremontowany popadł w ruinę stał się schronieniem dla okolicznych przemytników.

Koniecznych napraw dokonano podczas francuskiej Wielkiej Rewolucji i Wojen Napoleońskich, a także przystosowano go do obsługi dział 24-funtowych (10.8kg). Strach przed francuską inwazją sprawił, że po obu stronach zamku utworzono dwie dodatkowe baterie armat 32 funtowych (14.5kg). Mimo że twierdza nadal była przestarzała w stosunku do nowoczesnych technologii wojskowych XIX wieku, w latach 1861 - 1874 utworzono 61 nowych, granitowych pozycji armatnich wzdłuż całego zamku. Umieszczono tam ciężkie działa, jak 38 tonowe, 12,5 calowe (317mm), ale nadal ładowane od przodu. Zostały one później zastąpione mniejszymi, ale szybkostrzelnymi i ładowanymi od tyłu, nowocześniejszymi działami.

Zabytkowa armata
Zabytkowa armata

Zamek był wykorzystywany do działań wojennych zarówno podczas pierwszej, jak i drugiej wojny światowej. Wojsko wycofało się z niego w 1956 i przeszedł on pod kontrolę Ministerstwa Pracy. W XXI wieku fort jest pod opieką "English Heritage" i "Friends of Hurst Castle" jako atrakcja turystyczna i do roku 2015 odwiedziło ją około 40.000 turystów. Erozja wybrzeża sprawia coraz większy problem ochrony zamku, mimo interwencji rządu mającej na celu ochronę cypla. Od XVIII wieku na terenie zamku wybudowano cztery latarnie morskie. Najwyższa z nich otwarta w 1867 aktywnie działa do dnia dzisiejszego.

High Lighthouse
High Lighthouse

Daty otwarcia

Fort można zwiedzać od początku kwietnia do końca października. Dokładne godziny i terminy otwarcia, a także cennik (na zamku można zapłacić kartą) znajdziecie na stronie "English Heritage".

Jak dotrzeć

Hurst znajduje się 46 mil na zachód od Portsmouth. Jeśli planujecie do zamku dojść mierzeją na pieszo, sugeruję zaparkować na Hurst Rd w miejscowości Milford on Sea. Jeśli natomiast wolicie skorzystać z przeprawy promowej (zabierzcie gotówkę, bo na łodzi nie można płacić kartą), to skorzystajcie z parkingu Keyhaven Amenity Car Park.

Dokładną lokalizację znajdziesz na naszej mapce.

Przeprawa łodzią
Przeprawa łodzią

Architektura

Centralny zamek

Mapka fortu
Mapka fortu
  • A - Stare baterie ogniowe
  • B - Pomieszczenie dowódcy baterii
  • C - 12 funtowa armata szybkostrzelna, działko przeciwlotnicze Bofors i reflektor przeciwlotniczy
  • D - Zachodnie skrzydło
  • E - 6 funtowa armata szybkostrzelna i wieża "Director Tower"
  • F - Reflektor przeciwlotniczy
  • G - Stalowa latarnia morska i latarnia "Low Light"
  • H - Przystań promowa
  • I - Kolejka wąskotorowa
  • J - Latarnia morska "High Light"
  • K - 12 funtowe działa
  • L - XVI-wieczny zamek
  • M - Wschodnie skrzydło
  • N - 6 funtowe działo szybkostrzelne
  • O - Działka przeciwlotnicze Bofors
  • P - Przelicznik artyleryjski

Centrum fortu to najstarsza część zbudowana w XVI wieku, ale gruntownie przebudowana w I połowie XIX wieku. Obejmuje centralną, okrągłą wieżę o wysokości około 52 metry z trzema przylegającymi bastionami. Pierwotnie ściana osłonowa ze stanowiskami armatnimi łączyła te trzy bastiony, ale zostało to w późniejszych czasach zmienione. Centralny zamek poprzez bramę z 1873 stanowi wejście do pozostałej części fortyfikacji. XVI wieczna fosa która chroniła zamek została zasypana w latach 60-tych XIX wieku.

Brama z 1873 roku
Brama z 1873 roku

Centralna rotunda ma około 20 metrów średnicy. Posiada dwie kondygnacje i piwnicę. Wewnątrz rotundy znajdują się spiralne schody wspierane przez centralną kolumnę. Na parterze i piętrze znajdowały się pokoje mieszkalne garnizonu, ale teraz są to otwarte przestrzenie. Na obu kondygnacjach znajduje się po osiem okien strzelniczych. Z pierwszego piętra można było razić wroga sponad murów zewnętrznych. Na dachu są pozostałości uzbrojenia z lat 50-tych XIX wieku, a dawniej znajdowała się tu też wieża widokowa rozebrana w 1805. Dawniej centralna rotunda była połączona z bastionami trzema mostami.

Rotunda
Rotunda

Dwupiętrowy bastion północno-zachodni chronił zamek przed atakiem od strony lądu przy pomocy opuszczanej kraty zwanej "broną". Bastion łączy się z zewnętrzną kaponierą zbudowanym w 1852 krytym chodnikiem z okienkami strzelniczymi. Bastion płn-wsch i płd-wsch są jednokondygnacyjne i posiada wzmocnione w XIX wieku stanowiska ogniowe na parterze i na dachu. 

Piwnice
Piwnice

 

Schodząc do piwnic uważajcie na schodach. Choć są tam tablice informujące o śliskich stopniach, to mimo trzymania się poręczy wywinąłem na nich spektakularnego orła. Ponadto w niektórych piwnicznych pomieszczeniach jest po kostki wody i na dodatek ciemno jak w grobie. Nie zmoczcie sobie butów.

 

Po kostki wody
Po kostki wody
Ciemno jak w grobie
Ciemno jak w grobie
Uwaga! Ślisko!
Uwaga! Ślisko!

Zachodnie i wschodnie skrzydło

Oba skrzydła zostały zbudowane w latach 60-tych XIX wieku z kamienia i cegły i na obu znajdowały się stanowiska ogniowe. Z zewnątrz były zabezpieczone granitem i ekranami z kutego żelaza, a pomieszczenia mieszkalne posiadały dodatkowo podwójne szyby.

Zachodnie skrzydło
Zachodnie skrzydło

Skrzydło zachodnie ma około 215 metrów długości, 37 stanowisk ogniowych i dwa główne magazyny, a wzdłuż niego rozmieszczono między innymi kantynę, sklepy i mniejsze magazyny. Znajdują się tu też dwie latarnie morskie; murowana wieża z 1865 - już nieużywana, oraz stalowa z 1910 zasilana gazem, która do dziś jest w użyciu. Dziedziniec skrzydła stał się w trakcie II wojny światowej rekreacyjnym ogrodem. Na przełomie XIX i XX wieku to właśnie głównie na zachodnim skrzydle montowano uzbrojenie. Między innymi na dachu zamontowano szybkostrzelne 12-to i 6-cio funtowe działa, oraz przeciwlotnicze armatki Bofors. Do dzisiaj zachował się tam również powstały w czasie II wojny światowej mały teatr z malowidłami ściennymi, prawdopodobnie wykorzystywanymi w spektaklach.

Teatr
Teatr

Skrzydło wschodnie jest w stanie niemalże niezmienionym od czasu jego powstania. Ma około 150 metrów długości, 24 stanowiska armatnie i dwa duże magazyny. Wejście do skrzydła znajduje się w bastionie północno-wschodnim. Tuż za skrzydłem wschodnim - na zewnątrz fortu - znajdowały się trzy stanowiska na 6 funtowe, szybkostrzelne działa zbudowane w 1893. Amunicję do nich podawano przez otwór w murze zewnętrznym.

Przeciwlotnicze działko Bofors
Przeciwlotnicze działko Bofors

Historia

XVI wiek

Zamek Hurst powstał w wyniku międzynarodowych napięć pomiędzy Anglią, Francją, a Świętym Imperium Rzymskim pod koniec panowania Henryka VIII. Dotąd Król przekazywał pieczę nad zabezpieczeniem wybrzeża lokalnym lordom. Jednak obrona wybrzeża składała się głównie z małych budowli obronnych zwanych Blokhauz (ang. Blockhouse) i wież, co było niewystarczające w obliczu zagrożenia ze strony południowych sąsiadów. Wieża Worsley (Worsley's Tower z 1520 roku) na przykład, położona na drugim brzegu cieśniny Solent naprzeciw zamku Hurst, była zbyt mała by wyposażyć ją w działa odpowiednio duże, by były w stanie skutecznie chronić wejście do cieśniny. Gdy w 1539 do wieży przybyli kontrolerzy by ocenić stan obronności, nazwali ją jedną z najgorszych rzeczy jakie widzieli.

Widok od strony zatoki
Widok od strony zatoki

Gdy w 1533 Henryk anulował swój ślub z Katarzyną Aragońską, ogłosił się głową kościoła anglikańskiego i odrzucił zwierzchnictwo Papieża, władca Świętego Imperium Rzymskiego uznał to za osobistą zniewagę. W 1538 Francja i Święte Imperium zawiązały sojusz przeciw Anglii popierany przez Papieża. Inwazja na Anglię stałą się niemal pewna. W odpowiedzi rok później Henryk wydał rozkaz budowy fortyfikacji na południowym wybrzeżu zwany "Device".

Widok z zewnątrz
Widok z zewnątrz

Fort Hurst miał chronić wejście do cieśniny Solent od strony zachodniej i utrudnić dotarcie do Portsmouth i ważnego portu w Southampton. Był jednym z czterech fortów pod dowództwem Williama Fitzwilliama (Lorda Admirała), które rekomendował zbudować William Paulet. Pozostałe trzy są położone w East Cowes, West Cowes na Isle of Wight i Calshot u wejścia do Southampton Water. Hurst położony jest zaledwie 1.21km od wybrzeży Isle of Wight. Budowa zamku ruszyła w 1541 pod kierownictwem Johna Mille i Thomasa Bartie. Bartie w 1542 został mianowany kapitanem zamku, a budowa została ukończona w 1544. Jej koszt pochłonął ponad £3200.

Wejście do fortu
Wejście do fortu

W rezultacie powstał kamienny fort z centralną rotundą i trzema bastionami otoczonymi fosą, mogący pomieścić do 71 armat. Jednak w 1547 był wyposażony jedynie w 26 dział. Podczas przeprowadzania kolejnych kontroli okazało się, że zamek ze względu na swoją okrągłą konstrukcję podatny jest na ataki; brakowało ochrony flankującej, a skuteczna obrona ze względu na konieczność zakwaterowania aż dwunastu strzelców i dziewięciu żołnierzy jest kosztowna. Mimo to historyk John Kenyon uznał zamek Hurst za jeden z najpotężniejszych fortów na południu. W międzyczasie minęło zagrożenie ze strony Francji, gdy w 1558 podpisano pokój. W roku 1569 gdy obowiązki kapitana pełnił Thomas Carew w Hurst było o 10 armat mniej niż siedem lat wcześniej. Jego syn, Sir Thomas Gorges w 1593 raportował konieczność napraw platform strzelniczych.

 

XVII wiek

W początkach XVII wieku Anglia była w stanie pokoju z Francją i Hiszpanią i obrona południowego wybrzeża popadła w zapomnienie. Rodzina Gorgesów nadal sprawowała pieczę nad zamkiem Hurst. W 1610 stanowisko kapitana fortu objął Sir Edward Gorges, jednak fort był bardzo zaniedbany. W 1628 fort nie był w stanie zapobiec flamandzkim rajdom wzdłuż cieśniny Solent, gdyż zaledwie pięć z dwudziestu siedmiu armat było sprawnych. Ponadto brakowało amunicji i prochu do nich. W 1635 rząd postanowił więc zmodernizować uzbrojenie fortu i zmienił żelazne armaty na mosiężne, które były bardziej szybkostrzelne i bezpieczniejsze.

Makieta zamku
Makieta zamku

Na początku Angielskiej Wojny Domowej w 1642 pomiędzy zwolennikami króla Karola I, a parlamentarzystami, zamek był pod dowództwem tych ostatnich i kapitana Richarda Swanleya. W grudniu 1648 teren zamku stał się na krótko aresztem Karola, przed jego rozprawą i egzekucją. W czasach bezkrólewia fort pozostawał pod dowództwem pułkownika Thomasa Eyre'a i w roku 1650 został wzmocniony by odeprzeć planowaną inwazję rojalistów.

Po powrocie Karola II na tron w 1660 Eyre został usunięty ze stanowiska, a na jego miejsce powołano Edwarda Strange'a. Przyszłość zamku stała się niepewna. Karol II dał rozkaz demobilizacji garnizonu, a nawet zastanawiał się, czy nie zburzyć zamku całkowicie. Ostatecznie w 1666 postanowiono pozostawić zamek, ale zrezygnować z utrzymywania tam regularnego garnizonu i obsadzać zamek żołnierzami rozmieszczonymi na Isle of Wight, z jednostki należącej do Sir Roberta Holmesa - gubernatora wyspy. Hurst popadł w ruinę, gdy plany rozmieszczenia ludzi Holmesa opóźniały się aż do 1671. W 1675 przeprowadzono naprawy i umieszczono w nim prawie 30 dział.

XVIII wiek

Zamek był używany jako baza wojskowa także w XVIII wieku. Posłużył też za więzienie dla franciszkańskiego zakonnika Paula Atkinsona. Był on przetrzymywany w zamku przez 29 lat aż do swojej śmierci w 1729 skazany przez "Privy Council" za stwarzanie zagrożenia dla nowopowstałego, anglikańskiego kościoła i zapobieżenie wzrostu poparcia papiestwa.

Zamek w XVIII wieku
Zamek w XVIII wieku

Od lat 70-tych XVII wieku raportowano problemy z przemytnikami w okolicach zamku. W 1729 do służby wcielono szeroki, ciężki jacht do walki z nimi. Uzbrojono go w załogę z muszkietami, pistoletami i mieczami. Nie udało się jednak uporać z tym problemem. W późniejszym okresie teren zamku służył jako miejsce spotkań znanego przestępcy Johna Streetera.

W 1786 wzniesiono na cyplu otaczającym zamek niewielką latarnię morską zwaną Hurst Tower.

Wnętrze zamku
Wnętrze zamku

Zamek popadał w coraz większą ruinę. W latach 90-tych XVIII wieku raportowano, że ze względu na tragiczny stan platform nie ma już możliwości zamontowania tam dział, a przez rozpadające się mury zaczęła do środka przedostawać się woda. W 1793 w raporcie napisano, że zamek jest w najgorszym stanie ze wszystkich fortów wzdłuż wybrzeża i jako miejsce obronne jest bezużyteczne. Trzeba pamiętać że od 1789 trwała we Francji Wielka Rewolucja stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa Anglii, a w 1793 zgilotynowano króla Francji Ludwika XVI. Podjęto decyzję o remoncie zamku.

W 1794 przeprowadzono konieczne naprawy, które pochłonęły £647. XVI wieczny fort nadal był solidnie ufortyfikowany jak na ówczesne standardy, jednak nie można już było zamontować tam większego uzbrojenia które mogłoby zagrozić nowoczesnym okrętom. Zamiast modernizować zamek postanowiono wybudować dwie nowe baterie po obu stronach zamku, każda na pięć armat 36-cio funtowych (16.3kg), które powstały w 1795. W starym forcie umieszczono zaś osiemnaście 9-cio funtowych dział (4kg). Wszystkie te działa zostały zdobyte w potyczkach z Francuzami.

 

XIX wiek

1800-58

W 1803 ponownie zawisła groźba wojny z Francją. Po dyskusjach podjęto decyzję o zmodernizowaniu XVI wiecznej rotundy zamku by mogła utrzymać sześć 24-ro funtowych dział (10.8kg) i zmodernizowano dach. Kosztowało to £4,122 i upodobniło fort do wież Martello, których wiele powstało w czasach wojen napoleońskich. Były też plany budowy baterii armatnich które miały zastąpić te powstałe w 1795, zniszczone przez sól i wodę, jednak ostatecznie postanowiono wyremontować rotundę zamku. Prace wykonywane były zarówno przez żołnierzy, jak i firmy prywatne i zakończyły się w 1806.

Zmodernizowany zamek nie brał aktywnego udziału w wojnach napoleońskich, w 1809 posłużył jednak za szpital dla rannych żołnierzy powracających z wojny na Półwyspie Iberyjskim, biorących udział w walkach znanych jako kampania Peninsula. W 1812 nieopodal fortu powstała nowa, znacznie wyższa latarnia morska znana jako High Lighthouse.

Widok z zamku na High Lighthouse
Widok z zamku na High Lighthouse

Zainteresowanie zamkiem wzrosło ponownie w latach 40-tych XIX wieku, gdy do uzbrojenia wojska weszły pistolety maszynowe i statki parowe. To ponownie stwarzało zagrożenie ze strony Francji. Wcześniej żaglowce atakujące zamek musiały płynąć pod prąd, poruszały się więc powoli. Statki parowe mogły atakować fort z dużą prędkością. Wojskowi doradcy sugerowali, by znacznie zwiększyć i wzmocnić uzbrojenie zamku, co zrobiono w latach 1852 - 1856 i kosztowało to £6,725. Rotunda została zmodernizowana by obsłużyć 32-dwu funtowe działa (14.5kg). Bastiony i okalające mury zostały wzmocnione przez nowe kazamaty ze stanowiskami strzelniczymi i pogłębiono fosę by zapobiec niespodziewanym atakom. Po zachodniej i wschodniej stronie dobudowano dwie nowe baterie zabezpieczone wałem z kamieni i piasku i połączono z zamkiem kaponierami, a w pobliżu zachodniej baterii zbudowano obronny barak, który chronił przed atakiem od strony lądu. W rezultacie fort Hurts znów stał się potężną fortyfikacją, wyposażoną w czternaście 32 funtowych armat, piętnaście 8 calowych (203mm) dział artyleryjskich i dwie 32 funtowe karonady. W czasie wojny fort obsadzony był przez 440 mężczyzn, a w czasie pokoju stacjonował tam garnizon 105 żołnierzy. W 1856 wybudowano również drugi, mniejszy Fort Albert po drugiej stronie cieśniny Solent, na wyspie Isle of Wight. Znajduje się on zaledwie 1400m od zamku Hurst i znacznie zwiększał siłę ostrzału przepływających okrętów. Można go podziwiać z okien i dachu zamku Hurst.

Zamek w 1840
Zamek w 1840

W 1852 firma "Isle of Wight Electric Company" położyła specjalnie wzmocniony kabel telegraficzny łączący zamek z Keyhaven na lądzie i ze Sconte Point (Fort Victoria) na wyspie Isle of Wight. Fort Victoria znajduje się 1200m na północny wschód od Fortu Albert. Dwa lata później firma "Electric Telegraph Company" połączyła kablem zamek z Southampton.

Telegrafista
Telegrafista
1859-99

Szybki postęp technologii wojskowych sprawił, że pod koniec dekady zastosowane modernizacje zamku i umocnienia okazały się przestarzałe. Wprowadzenie do wyposażenia armii nowoczesnych dział ładowanych od tyłu zdolnych wystrzeliwać pociski artyleryjskie, oraz nowoczesnych opancerzonych statków sprawiło, że zarówno umocnienia zamku jak i jego uzbrojenie stały się niewystarczające. W 1859 w Europie nadal było niespokojnie i istniało ryzyko francuskiej inwazji na Anglię. Co prawda Francja była zajęta wojną z Austrią, ale już niejednokrotnie w historii bywało, że decydowała się na walkę na kilku frontach. Dlatego też Królewska Komisja (Royal Commission) zarekomendowała modernizację zamku Hurst w pierwszej kolejności, jako kluczowego punktu obrony Portsmouth.

Zamek w 1862 roku
Zamek w 1862 roku

Fort wyposażono w nowe, ciężkie, ale nadal ładowane od przodu działa. Czas załadowania tych dział był bardzo długi, więc by osiągnąć zadowalającą skuteczność ostrzału zbudowano 37 stanowisk ogniowych w zachodnim skrzydle i 24 stanowiska w skrzydle wschodnim. Stanowiska te zbudowano powyżej dawnych stanowisk wybudowanych tam kilka lat wcześniej. W miarę postępu prac budowlanych podjęto decyzję o wzmocnieniu baterii dodatkowymi żelaznymi osłonami.

Prace kosztowały £211,000 i trwały od 1861 do 1870, a żelazne osłony zamontowano w 1874. W czasie pokoju stacjonowało tam wówczas 131 żołnierzy, ale gdyby w czasie wojny chcieć obsadzić wszystkie stanowiska ogniowe liczba ta musiała by być znacznie większa. Jednak fort nigdy nie doczekał się wyposażenia wszystkich stanowisk w działa. W 1881 było tam maksymalnie:

  • 10 armat 10 calowych, 18 tonowych ładowanych od przodu
  • 5 armat 9 calowych, 12 ton, ładowanych od przodu
  • 3 olbrzymie 64 funtowe armaty

 W latach 60-tych zbudowano tu dwie latarnie morskie. Pierwsza z nich to "Low Light", wzniesiona w zachodnim skrzydle zamku. Druga latarnia to "High Light" - wolnostojąca Hurst Point Lighthouse zbudowana na końcu Hurst Spit pomiędzy 1865, a 1867. Powstał też tu nowy dom wypoczynkowy the Castle Inn na północnym krańcu cyplu. W latach 80-tych istniała tu kolej wąskotorowa, by dostarczać zaopatrzenie do zamku.

Kolejka wąskotorowa i dwie latarnie morskie
Kolejka wąskotorowa i dwie latarnie morskie

W latach 80-tych i 90-tych nadal szybko rosła prędkość statków wojennych i siła artylerii, dlatego w latach 1888-1893 zdecydowano się ponownie wzmocnić fort. Rotunda starego fortu mogąca pomieścić 2250 pocisków została wzmocniona betonem, a południowy bastion wypełniono drobnymi kamieniami i betonem dla dodatkowej ochrony. Nowe 6 funtowe (2.7kg) szybkostrzelne działka zostały zamontowane na końcu wschodniego skrzydła, wspierane przez karabiny maszynowe mogły razić szybkoporuszające się statki, zwłaszcza nowoczesne ścigacze torpedowe. Zamontowano także 12 funtowe (5.4kg) działa, w tym jedno na szczycie rotundy.

XX i XXI wiek

W trakcie I wojny światowej okazało się, że działa pamiętające jeszcze lata 70-te XIX wieku są przestarzałe i zbyt wolnostrzelne. Zamek wciąż miał na wyposażeniu 17 z nich, ale przyszłość należała do nowoczesnych szybkostrzelnych dział. W czasie wojny fort był pod dowództwem "the Needles Battery" na Isle of Wight, gdzie utworzono dowództwo straży pożarnej i zamontowano telegraf. Dziś znajduje się tam muzeum. Po wojnie ze starej, XVI wiecznej części fortu usunięto wszystkie działa i przekazano do Ministerstwa Pracy w 1933. Małą latarnie morską (Low Light) zamieniono nową, stalową latarnią w 1911.

Stalowa latarnia z 1911 roku
Stalowa latarnia z 1911 roku

W trakcie II wojny światowej Hurst ponownie dozbrojono w dwie 12 funtowe (5.4kg) działa i obsadzono jednostką "Isle of Wight Rifles". Zamontowano reflektory przeciwlotnicze, dwa 6 funtowe (5.4kg) i działka przeciwlotnicze firmy Bofors. Na zachodnim skrzydle została dobudowana wieża nazwana "Director Tower". W lipcu 1945 fort został zamknięty, a większość broni usunięta.

Reflektor przeciwlotniczy
Reflektor przeciwlotniczy

W 1956 zamek został przekazany pod opiekę Ministerstwa Pracy. W latach 70-tych na południowym bastionie od strony morza dodano dodatkowe betonowe wzmocnienia. Gdy w 1983 utworzono pozarządową organizację "English Heritage", która miała zajmować się zabytkami budownictwa Anglii, zamek Hurst przeszedł pod jej zarząd. W 2015 fort odwiedziło około 40.000 turystów. Zbudowana w 1867 latarnia morska "The High Lighthouse" działa do dziś dzień i jest pod ochroną rządu jako zabytek klasy II.

Trzy latarnie morskie
Trzy latarnie morskie

W jednym z pomieszczeń można obejrzeć obszerną wystawę dotyczącą latarni morskich. Znajdziecie tam wiele informacji o budowie zastosowanych lamp, technologiach oświetlenia, soczewek, mapę zasięgu poszczególnych latarni, a także pomieszczenie latarnika. Dowiedziałem się wówczas, że latarnie wysyłają różne sygnały w różnych odstępach czasowych, by po sposobie świecenia żeglarze mogli ocenić swoje położenie.

Wystawa latarni morskich
Wystawa latarni morskich

 

Wystawa latarni morskich
Wystawa latarni morskich

Mierzeja i cypel są narażone na przybrzeżną erozję i po zachodniej stronie skrzydła morze zabrało już pozostałości baraków z 1852. Okazjonalnie można zobaczyć niekiedy fundamenty tych budowli. Proces erozji znacznie przyspieszył w latach 40-tych, gdy zbudowano ostrogi brzegowew okolicach Bournemouth i Christchurch, które uniemożliwiły naturalną odnowę mierzei z kamyków wymytych z lokalnych klifów. Erozja spowodowała też szkody we wschodnim zamku w 2013, co nasiliło obawy co do przyszłości budowli. W latach 60-tych XX wieku rząd starał się ustabilizować cypel w obecnej pozycji, by chronić zamek i okoliczne miasteczka, nawożąc prawie milion ton żwiru. Dosypywanie mniejszych porcji żwiru trwa do dnia dzisiejszego.

Old Wardour Castle

More

Zamek Hurst

Czytaj więcej

Zamek Portchester

Czytaj więcej

Diving Museum

Czytaj więcej
Na górę